Zehirlenen balığa ne yapılır? (Bir akvaryumun içinde başlayan hikâye)
Bazı günler vardır, hiçbir şey kötü başlamaz ama yine de kötü biter. Kayseri’de böyle bir akşamı hiç unutamıyorum. Dışarıda hava sertti, rüzgâr apartmanın camlarını hafif hafif titretiyordu. Ben odanın içinde, küçük çalışma masamda oturmuş, günün yorgunluğunu atmaya çalışıyordum. Tam o sırada gözüm akvaryuma kaydı.
Küçük bir cam kutu gibi duran o akvaryum, aslında benim için bir kaçış yeriydi. İçinde iki tane balık vardı. Biri turuncu, biri daha soluk gri. Turuncu olanın adı yoktu ama ben ona içimden “Ateş” diyordum. Gri olan ise hep daha sakin, daha içine kapanık dururdu.
O gün fark ettim ki Ateş normal değildi.
Bir şeylerin ters gittiğini ilk o an anladım
Balık suyun içinde garip bir şekilde yüzüyordu. Ne yukarı çıkıyordu ne de normal şekilde dolaşıyordu. Sanki su onu taşımıyor, o suya tutunmaya çalışıyordu.
İçimde bir sıkışma hissettim. O an ne olduğunu anlamadım ama bir şeylerin yanlış olduğunu biliyordum. Birkaç dakika boyunca sadece izledim. Sonra o kelime aklıma düştü:
“Zehirlenmiş olabilir mi?”
O an ilk kez şunu yazdım defterime:
“Zehirlenen balığa ne yapılır?”
Sanki o cümle yazılınca çözüm de gelecekmiş gibi…
Panikle başlayan araştırma ve çaresizlik hissi
Telefonu elime aldım. Hızlıca araştırmaya başladım. Kayseri’de gece vakti, internetten okuduklarım arasında kaybolmuş haldeydim. Bir yandan umut ediyorum, bir yandan da içim daralıyordu.
Okudukça daha kötü hissediyordum:
Su değişimi yapılmalı
Oksijen artırılmalı
Zehirlenme kaynağı bulunmalı
Ama hiçbir şey net değildi. Her cümle başka bir ihtimali gösteriyordu. Ben ise sadece akvaryuma bakıyordum.
Ateş’in hareketleri yavaşlamıştı. Gri balık ise bir köşeye çekilmişti. Sanki o da bir şeylerin yanlış olduğunu anlamıştı.
İçimden “keşke daha önce fark etseydim” dedim. Bu cümle boğazımda düğümlendi. Çünkü gecikmiş hissetmek en ağır hislerden biridir.
Zehirlenen balığa ne yapılır? (O an öğrendiklerim değil, yaşadıklarım)
Merhaba değerli Dekorelle okuyucuları. Bu yazımızda “Zehirlenen balığa ne yapılır” hakkında faydalı bilgiler bulabilirsiniz.
O gece öğrendiğim şeyler teorik değildi. Kitap gibi okunmuyordu. Her şey duyguyla karışmıştı.
Önce akvaryumun suyunu değiştirmem gerektiğini düşündüm. Ama korktum. Yanlış bir şey yaparsam daha kötü olur mu diye… O tereddüt bile zaman kaybettirdi.
Sonra kendimi zorlayarak harekete geçtim.
İlk müdahale: suyu değiştirmek
Ellerim biraz titriyordu. Kovaya su doldurdum. O suyun içine bakarken bile “doğru mu yapıyorum?” diye düşündüm.
Akvaryumdan suyu boşaltırken içimde garip bir boşluk vardı. Sanki sadece suyu değil, bir şeyin hayatını da boşaltıyordum.
Yeni suyu koyduğumda hiçbir şey değişmedi.
Ateş hâlâ aynıydı.
İşte o an umut ile hayal kırıklığı aynı anda geldi. Çok net hatırlıyorum. Umut: “Belki toparlar.” Hayal kırıklığı: “Geç kaldın.”
Oksijen meselesi ve küçük bir umut kırıntısı
Sonra hava motorunu kontrol ettim. Balıkların oksijen ihtiyacı arttığında bunun önemli olduğunu biliyordum.
Motoru açtım. Suyun içinde kabarcıklar oluşmaya başladı. O an küçük bir şey hissettim: kontrol.
Ama kontrol hissi kısa sürdü. Çünkü Ateş artık çok az hareket ediyordu.
Gri balık ona yaklaşıyor, sonra geri çekiliyordu. Sanki “yardım edemiyorum” der gibi.
İçimdeki ses yükseldi:
“Zehirlenen balığa ne yapılır? Daha ne yapmalıyım?”
Ama cevap yoktu.
Geceyle birlikte gelen sessizlik
Saat ilerledikçe ev sessizleşti. Kayseri’nin geceleri zaten sert olur. Camdan gelen rüzgâr sesi bile daha keskin gelir.
Ben akvaryumun karşısına oturdum. Saatlerce.
Hiçbir şey yapmadım.
Sadece izledim.
Ve bu en zor kısmıydı.
Çünkü insan bazen bir şey yapamadığında daha çok acı çeker.
Hatırladığım anlar: Balığın sağlıklı olduğu günler
O gece sadece kötü şeyler yoktu zihnimde. Eski anılar da geldi.
Akvaryumu ilk aldığım günü hatırladım. Çocuk gibi heyecanlanmıştım. Su, filtre, taşlar… Hepsini tek tek seçmiştim.
Ateş ilk geldiğinde hızlı yüzüyordu. Her şeye meraklıydı. Gri olan ise daha sakin, daha mesafeliydi.
O zamanlar aklıma hiç “zehirlenme” gibi bir şey gelmemişti. Çünkü her şey yeni ve canlıydı.
Şimdi ise aynı cam kutu içinde bir kaybı izliyordum.
Bu fark insanı büyütüyor ama aynı zamanda kırıyor.
Hata nerede başladı?
Kendi kendime sürekli bunu sordum.
Su mu kirlenmişti?
Yem mi fazla geldi?
Filtre mi yetersizdi?
Ama hiçbirine kesin cevap bulamadım.
Belirsizlik insanı en çok yoran şeymiş, o gece bunu anladım.
Zehirlenen balığa ne yapılır? sorusunun içimdeki karşılığı
Bir noktadan sonra internetten öğrendiğim her şey içimde farklı bir anlam kazandı.
Evet, teknik olarak yapılabilecekler vardı:
Temiz su
Oksijen artırma
Zehir kaynağını bulma
Ama duygusal olarak başka bir şey daha vardı:
Sorumluluk.
O balıklar bana emanet gibiydi. Küçük olmaları bunu değiştirmiyordu.
Ve ben o gece kendimi biraz eksik hissettim.
Umut ile gerçeklik arasında
Sabaha karşı Ateş biraz daha az hareket ediyordu. Gri balık hâlâ hayattaydı ama o da sessizleşmişti.
Bir an içimden şu geçti:
“Belki sabaha çıkar.”
Ama o “belki” çok zayıftı.
İnsan bazen umut etmek ister ama umut taşımaz.
Sabah olduğunda
Güneş doğarken odamda tuhaf bir sessizlik vardı.
Kayseri’nin sabah ışığı soğuk olur. Camdan içeri giren ışık bile ısıtmaz bazen.
Akvaryuma baktım.
Ateş artık hareket etmiyordu.
O an hiçbir şey düşünmedim. Sadece boşluk hissettim.
Gri balık köşede duruyordu. Hayatta kalmıştı ama o da sanki değişmişti.
Kaybın sessizliği
O gün hiçbir şey yapmadım. Dışarı çıkmadım. Telefonla konuşmadım.
Sadece oturdum.
Ve defterime bir cümle yazdım:
“Zehirlenen balığa ne yapılır, bilmiyorum. Ama bazen geç kaldığını öğreniyorsun.”
Bu cümle çözüm değildi. Ama gerçeğe en yakın olan şeydi.
Sonradan öğrendiklerim
Günler sonra tekrar düşündüm. Daha sakin bir kafayla.
Aslında “zehirlenen balığa ne yapılır?” sorusunun cevabı sadece teknik şeylerden oluşmuyor. Asıl mesele erken fark etmek.
Su düzenini korumak
Ani değişimlerden kaçınmak
Belirtileri erken görmek
Ama en önemlisi, dikkat etmek.
Çünkü küçük bir ihmal bile büyük bir sonucu değiştirebiliyor.
İçimde kalan şey
Şimdi geriye dönüp baktığımda o geceyi bir kayıp olarak değil, bir farkındalık olarak görüyorum.
Ama yine de içimde küçük bir sızı var.
Çünkü Ateş sadece bir balık değildi o gece. Bir sorumluluktu, bir alışkanlıktı, hatta biraz da arkadaşlıktı.
Ve ben onu kaybettim.
Son söz gibi değil, sadece bir düşünce
Kayseri’de hâlâ aynı odadayım. Akvaryum hâlâ orada.
Ama artık o cam kutuya baktığımda sadece su görmüyorum.
Bir şeyleri zamanında fark etmenin ne kadar önemli olduğunu hatırlıyorum.
Ve her seferinde aynı soru içimden geçiyor:
“Zehirlenen balığa ne yapılır?”
Cevap bazen teknik değil. Bazen sadece şudur:
“Daha dikkatli olmak.”
Bu içeriğimizin sonuna geldik. Dekorelle olarak “Zehirlenen balığa ne yapılır” hakkındaki sorularınızı yorumlarda paylaşabilirsiniz.