Yıllık Enflasyonu Kim Açar?
Bugün, Kayseri’deki o soğuk sabahın üzerimdeki etkisiyle başladım yazmaya. Hava çok sertti, ama ne yalan söyleyeyim, içimdeki fırtına daha da büyüktü. Hani bazen yaşamın içinde kayboluruz ya, neye odaklandığımızı unuturuz? İşte ben de o anlardan birindeydim.
Sabah kahvemi içerken, telefonda gezinmeye başladım. İnstagram’da bir şeylere göz atıyorum, sonra telefonun ekranında bir haber görünmeye başlıyor: “Yıllık enflasyon oranı açıklandı: % 70.6…” O an bir şeylerin kırıldığını hissettim, içimde sanki bir buz kütlesi çözüldü. Bir an için dünya sanki yavaşladı. “Bu kadar mı?” diye sordum. Gerçekten, bu kadar mı?
Enflasyon ve O Anki Hissim
Geçen yıl aldığım birkaç kıyafetin fiyatını hatırladım. Hatta çok sevdiğim bir dondurmayı… Evet, dondurma. Eskiden 3 TL olan o dondurma, bir anda 5 TL olmuştu. “Ne kadar da pahalı” diye şikayet ettiğimi hatırlıyorum. Ama bugün bu 70 TL, 100 TL, 150 TL’lik etiketler neredeyse sıradan hale geldi. Fiyatlar uçuyor, ama gel gör ki…
Şu an kayıplarımı hesaplamıyorum. Hani o eski kıyafetlerin, eski hayallerin, eski yüzlerin geri gelmeyecek oluşu var ya… İşte tam olarak o.
Enflasyonun Duygusal Yansıması
Şu an Kayseri’nin tam ortasında, bir kahve dükkanında yazıyorum. Elimde kahvem, dışarıda yağan karı izliyorum. Beni sarmalayan düşünceler ise, bu enflasyon oranı ve onun içindeki insanlar. Anlamadığım bir şey var. Niye herkes bu kadar şaşkın? Herkes bunu tartışıyor ama kimse enflasyonu gerçekten konuşmuyor gibi… Oysa bu konu, sadece sayılardan ibaret değil. O, ev kiralarına, alışverişe, insanların yoksulluk sınırına ne kadar yaklaştığına dair acı bir gerçek. Ve ben, Kayseri’nin dar sokaklarında gezerken, o sayılara takılı kalmışken, bu acıyı hissediyorum. Hep bir umut vardı, değil mi? Ama yıllık enflasyon oranı ne kadar arttıysa, o umutlar da bir o kadar eksildi.
Annem ve O Kısa Sohbet
Bir de annemi düşündüm. Gerçekten, her sene nasıl da hayatı büyütüyordu. “Fiyatlar arttı ama sen üzülme, bir şekilde geçer,” derdi. Ve hakikaten, annemin dediği gibi; her şey geçerdi. Ama o dönemlerde enflasyon rakamları hakkında böyle duygu yüklü şeyler hissetmiyordum. Artık her şey değişti.
Bugün anneme dedim ki: “Anne, yıllık enflasyonu kim açıklıyor? Gerçekten, % 70.6 gibi bir rakam mı bu? Yani her şeyin fiyatı bu kadar mı yükseldi? O kadar mı hızlıydı?” Annem, gözlerinde büyük bir şaşkınlıkla bana baktı. “Evet, oğlum. Ama ben hep şöyle derim: Sıkı çalış, düzenli harca. Bir de, şu vakitler geçecek.” Annem, hayatını hep bu şekilde yönetmişti; küçük şeylerle mutlu olup büyük şeylere kafa takmamak üzerine kurulu. Fakat, şu an her şey gerçekten değişmişti.
Ve annem, yıllardır benim hayatımı şekillendiren en önemli insan. Onun o sözleri, “geçer,” ya da “halledilir” diyen cümleleri bana her zaman umut vermiştir. Ama bu kez, o sözlerin tınısı bir garip geldi. Artık bu kadar basit olmuyor. Artık daha ağır ve yavaş ilerleyen bir sistemde yaşıyoruz. Yıllık enflasyonu kim açıklar, kim düşürür? Hepimiz bekliyoruz, değil mi?
Hayal Kırıklığı ve Duyguların Yoğunluğu
İçimde biriken hayal kırıklığının büyüklüğünü anlatamam. Artık bir şeyleri açıklamak zorlaşıyor. Geleceğe dair umutlarım giderek solmaya başladı. Şu an dünya çok karanlık. Ama bu sadece bir sayı mı? Artık soruyorum kendime. Çünkü 70.6’lık enflasyon, sadece bir istatistik değil, benim bir yılımı, hayatımı, alım gücümü ve ruh halimi etkileyen bir şey. Bunu anlamak çok zor.
Bursa’da, Kayseri’de, ya da başka bir şehirde… Hepimiz her gün aynı şeyleri yapıyoruz. Alışveriş yapıyoruz, faturalarımızı ödüyoruz, hayattan keyif almak istiyoruz. Ama sonra bir sabah, bu sayılarla karşılaşıyoruz. “Enflasyon %70.6 oldu,” diye okuyoruz ve o sayılar, gözlerimizde yerleşiyor. Duygularım karıştı. Şimdi, o eski yıllarda verdiğim mücadelelerin, sabahları kahvaltıyı hazırlayan annemin o mücadelelerinin ne kadar kıymetli olduğunu bir kez daha fark ediyorum. O kadar da kolay olmamış demek ki! Bu sayılar bir şekilde insanın içindeki inancı zayıflatıyor.
Sonraki Adım: Bekleyiş
Şu an, hayatımda birçok şey belirsiz. Enflasyonun getirdiği belirsizlik, içimdeki kaybolmuşluğu, eksikliği hissettiriyor. Ama bir yandan da, bu kadar çaresizlik içinde bir umut var. Çünkü değişen şeyler var. İleriye yönelik çözüm önerileri var. Hani işin sonunda her şeyin daha iyi olacağına dair bir umut ya da beklenti… Yine de, şu an ne kadar zorlasam da, o beklenti çoğu zaman beni rahatlatmıyor.
Sosyal medyada herkesin enflasyon oranını tartıştığı bu dönemde, ben de hep en çok bunu düşünüyorum: Yıllık enflasyonu kim açıklar? Kim, bizim bu kaybolan umutlarımızı geri getirebilir? Kim, bu rakamların gerisinde yatan gerçekleri tam anlamıyla ortaya çıkarabilir? Çünkü aslında, bu sayılar bizim hayatımızı şekillendiriyor. Bu kadar kısa bir zamanda, bu kadar yüksek bir artış, gerçekten hepimizi etkiliyor.
Sonuç: Umutlu Bir Gelecek İçin
Belki de bu yazıyı yazarken yaşadığım tüm duygular, bir nevi bu yılın sonu gibi. Hani, zaman ilerledikçe, insanların umutlarının nasıl yeşerdiğini görmek isterim. Bu yazıyı yazarken içimde bu kadar duygu birikti. Yıllık enflasyonu kim açıklar, kim düşürür… Kim bilir? Ama her durumda, yaşadığım her duygunun kıymetini bilerek, önümdeki yola bakarak devam edeceğim.
Günümüzün enflasyon oranlarıyla mücadele etmek çok kolay değil. Ama her zorlukta olduğu gibi, yine birlikte başaracağız. En azından umutla…